Het treintje van afspraken moet soepel doorrijden
Kiki Kramer - Managementondersteuner
Voor Kiki Kramer voelt de overstap van bedrijfsleider in een restaurant naar managementondersteuner bij RVO verrassend logisch. Waar ze vroeger gasten ontving, legt ze nu twee managers in de watten. Niet met daghappen en menu’s, maar met strakke planningen, slimme oplossingen en een vleugje Rotterdamse nuchterheid. Wat voor haar overeind blijft, is de toewijding aan ‘zorgen’. Zorgen dat alles loopt, dat mensen zich prettig voelen en dat het werk soepeler gaat.
Een magische puzzel
“Mijn werk draait om regelen en schakelen. Ik zie het als mijn taak om het treintje voor mijn managers soepel door te laten rijden. Van bestellingen en vergaderruimtes tot afspraken en koffiemomenten: alles moet op tijd geregeld zijn. Als mijn manager geen ademruimte heeft, dan heb ik mijn werk niet goed gedaan. Ik ondersteun zowel teammanager Karin Hermans als afdelingsmanager Remco Duisterhof. Met Remco werk ik het meest intensief samen. We hebben allebei ons mondje klaar: hij als Amsterdammer en ik als Rotterdamse. Hard werken staat voorop, maar er is ook altijd ruimte voor een grap of een praatje over de laatste aflevering van B&B Vol Liefde.”
Niet iedereen wordt er blij van, maar ik geniet van het matchen van twaalf agenda’s voor één afspraak. Voor mij is dat een magische puzzel. Stress krijg ik niet snel, daar heeft mijn horeca-ervaring me wel op voorbereid. Ik runde ooit tijdens de Marathon van Rotterdam een restaurant met personeelstekort. Dan valt de hectiek hier echt wel mee. Waar ik wel mee worstel, is dat ik streng ben voor mezelf. Als ik een fout maak, kan ik daar wakker van liggen. Collega’s zeggen dan: ‘Kiek, je bent ook maar een mens.’ En ik weet dat ze gelijk hebben, maar ik baal dan enorm. Het raakt me in mijn verantwoordelijkheidsgevoel.”
Handelen op gevoel
“Juist dat verantwoordelijkheidsgevoel maakt dat ik meer wil zijn dan een regelaar. Ik wil de rechterhand van mijn manager zijn. Ik leer gewoontes en voorkeuren kennen, zodat ik vragen of checks voor kan zijn. Zoals in de horeca: als een gast zijn hand moet opsteken om te vragen waar zijn drankje blijft, ben je eigenlijk te laat. Ik wil mijn manager steeds beter kunnen lezen. En ik vind dat er ook bij hoort dat ik zeg: ‘Je klinkt moe, let je op jezelf?’ of ‘Zal ik deze afspraak verzetten?’ Want die werkdruk van managers is hoog. Soms denk ik echt: jeetje, hoe krijgen ze het allemaal gedaan?”
Waar de grens ligt tussen beschermen en betuttelen, weet ik niet altijd. Ik ga af op mijn gevoel en merk vanzelf of het goed valt. En als dat niet zo is, dan leer ik ervan. Ik heb zelf ooit een burn-out gehad en wens dat niemand toe. Dat maakt dat ik soms dingen sneller zeg of signaleer. Natuurlijk pas ik me ook aan de persoon aan. Bij de een ben ik zakelijker, bij de ander maak ik een grap. Ik sluit mijn bila’s altijd af met de vraag of mijn manager nog blij is met de samenwerking. Zo kan ik meteen bijsturen als dat nodig is. Ik ben een gezelschapsdier, ik heb dat horecababbeltje nog in me. Soms zeg ik tegen mezelf: ‘Kiek, nu even gas terug.’ Het is steeds weer aftasten, proberen en aanpassen.”
Werken aan projecten en programma's
Binnen RVO werken we met verschillende teams, maar ook vanuit diverse projecten en programma's. Ontdek hoe wij invulling geven aan maatschappelijke vragen en ondernemend Nederland verder brengen.